Beklimming Ventoux

Het is kwart over 8, zaterdag ochtend 26 april. Vannacht om 4 uur zijn Karlijn en ik
 aangekomen in Bédoin. Mijn zusjes en zwagers zijn eerder op de dag gearriveerd. Bij aankomst was het donker dus we konden op dat moment nog niets zien van de omgeving.

Eigenlijk zou ik op dit moment moeten proberen om nog wat te slapen. Maar ik kan niet wachten om uit bed te gaan en de omgeving te bekijken. Ik stuur nog even een sms’je naar mijn moeder en schoonmoeder dat we veilig zijn aangekomen en trek mijn korte broek aan.

Er schijnt een heerlijk zonnetje en nu wordt pas duidelijk hoe dicht we op de Ventoux zitten. Wat is het hier prachtig, het is niet moeilijk voor te stellen waarom mijn ouders dit zo’n prachtige streek vonden.

Eerst maar eens in de zon de fietsen poetsen. Karlijn krijgt een nieuwe cassette en ik trakteer mijn fiets op een nieuw, hagelwit stuurlint.

Besloten wordt om gelijk vandaag al naar de top van de Mont Ventoux te gaan in verband met het goede weer.

“Dat is goed”, zeg ik. Maar dan ga ik wel op de fiets, ik kan hier gewoon niet met de auto omhoog”. Daarbij is het een goed idee om even de benen los te maken en nog wat bij te trainen voor mijn poging om de Ventoux 3 keer op een dag te beklimmen, later die week.

Na het boodschappen doen stap ik op de fiets. Omdat ik het niet te gek wil maken verwacht ik er 2 uur over te doen. Om deze reden spreek ik met de rest af, dat ze een uur later vertrekken dan ik. Zodat ze me nog aan kunnen zien komen op de top.

Zonder warm te draaien, fiets ik naar de start waar ik even stil ga staan. Zo stonden we hier 2 jaar geleden ook, Henk en ik. Ik reset mijn kilometerteller en zet Strava aan. Op het eerste stuk zit ik nog even te pielen met mijn schoen en dan herinner ik me dat de tijd loopt en zet even aan.

Oh ja ik ging rustig fietsen, herinner ik mezelf! Maar het eerste stuk is nog niet zo stijl, dus toch het buitenblad erop om even door te rijden. Ik hou mezelf voor de gek, je kan de Ventoux helemaal niet rustig op fietsen! Pfff mijn bovenbenen lopen gelijk vol, ik heb er nu al spijt van dat ik geen warming-up heb gedaan. Nog even volhouden, bij dat randje bomen mag ik terug schakelen. Ik ga te hard, mijn hartslag ligt te hoog, dit ga ik nooit tot aan de top volhouden. 
Jezus wat is het warm, daarom zei Henk altijd dat je de Ventoux het beste, of heel vroeg in de ochtend of laat in de namiddag, tegen de avond op kunt fietsen. Het is nu 3 uur in de middag, verre van ideaal.

Dit was het stuk waar Henk de vorige keer al 100m achter me zat.

Op de verjaardag van Karlijn, vlak voor onze vakantie had hij nog aan iedereen lopen verkondigen dat alhoewel ik hard kon fietsen als het korte snelle stukjes zijn, hij nog maar eens moest zien wie er op zo’n lange klim als eerste boven zou komen.
Die rit, twee jaar geleden heb ik vaak omgekeken om te zien waar hij zat. Ik moest en zou eerder dan hem aan komen die dag. Ik kijk om en ik zie niemand, de weg is leeg.

In het bos heb ik het zwaar, maar volgens mij ben ik veel minder aan het afzien dan twee jaar geleden. Ik heb de ketting en cassette (met 30 tanden achter) van Henk speciaal voor deze tocht op mijn fiets gezet, dit maakt dat ik zeer licht kan trappen en op veel stukken nog een paar tandjes over heb. Het voelt bijna als vals spelen, zo licht rijden.

Poe wat is het heet, op een gegeven moment zie ik boven mijn eigen schaduw iets bewegen. Een vlinder, ik ben helemaal niet zo dat ik hier een speciale betekenis in zie, maar ik weet dat mijn moeder dit heel bijzonder zou vinden. De vlinder blijft zo’n 100 meter lang bij me vliegen. Op één of andere manier geeft de vlinder me toch wat extra kracht, waardoor ik even kan versnellen. De vlinder verdwijnt en met veel kabaal knalt er een motor aan mij voorbij. Klote motoren, kunnen ze niet gewoon normaal omhoog rijden. De zojuist verkregen energie is weg en mijn snelheid loopt weer terug.

Voor Chalet Reinard vlakt het iets af, ik schakel iets terug en voor gooi ik de grote plaat erop. Even versnellen zodat ik weer wat snelheid gewonnen heb voor het volgende steile stuk. En nu snel terug schakelen! Shit, de shifter weigert, hoe hard ik ook druk, hij wil niet terug naar het midden blad. Wat nu, afstappen? Nee, ik fiets nog, dus gewoon door blijven gaan. Misschien even aan de kabels trekken, ook dit werkt niet. Nog een keer op de shifter drukken, hoe hard ik ookdruk het heeft geen zin, hij geeft niet mee.

Dan maar door rijden, op de Ventoux mag je niet afstappen van Henk. Geldt dat ook voor materiaal pech? Ik rij nog, ik krijg de benen nog rond, en als ik moet afstappen dan doe ik het wel op die ene plek.

Ik moet er bijna zijn, op die plek.
Misschien na de volgende bocht? Nee.

Door het rondstampen van dit enorme verzet ga ik wel een stuk sneller. Gelukkig is hier niet meer zo stijl als in het bos, ik haal iemand in, mijn snelheid moet bijna twee keer zo hoog liggen. Ik puf dan ook wel 3 keer zo hard als deze vrolijk lachende meneer.

Mijn gezicht is stijf en doet pijn van de constante grimas waarin het strak getrokken staat. Shit wat zit ik diep, nog steeds ben ik niet bij die ene plek.

Ik zie een zwarte auto in de achtergrond, dat moet de auto van Jorrit zijn. Shit dit terwijl ik net goed in mijn ritme zit, de auto komt naast me rijden, een camera uit het raam en aanmoedigingen van mijn zusjes. Ik kan niet praten, ik smijt alles wat ik mijn achter zak heb naar binnen. Weg die ballast. Uit haast gooi ik mijn repen over het dak van de auto en tegen de zei kant van de portier. Ik ga weer op de pedalen staan, maar ik ben uit mijn ritme gehaald. “DOOR RIJDEN!!”, weet ik nog uit te brengen en de auto versnelt. Bij het weg rijden zit ik er helemaal door heen, shit zooi.

IMG_9352Door dat de auto net is geweest, zit ik niet op te letten. Shit waar ben ik eigenlijk? Paaltje 157. Dit is de plek, dit is gewoon de plek! De plek waar op 2 augustus 2013 mijn vader, Henk Bobbink is verongelukt.  Overmand door emoties raak ik even overstuur. NEE, controleer je ademhaling anders is het afgelopen.

Maar weer op de pedalen staan, voor over gebogen hang ik over het stuur en doe ik de ene naar de andere trap. Weer even zitten, dat gaat misschien makkelijker. Nog een paar bochten en ik er ben er. Ik hoor mijn zus me toe schreeuwen van de top. Laat mij maar met rust, Henk hielt er ook niet van als ik naast hem ging fietsen om hem aan te moedigen.  Wat moet het voor die tour renners verschrikkelijk zijn, altijd al die schreeuwende mensen langs de weg.

De toren op de top lijkt heel dichtbij, voor mijn gevoel eerder dan ik had verwacht, ik ben er bijna. Nog eens proberen te versnellen, wat een pijn, de laatste bocht, blijven geven! Het laatste stuk, ik pers mijn laatste energie eruit, mijn zus schiet foto’s. Ik ben er.
Mijn handen trillen. Snel Strava uitzetten. 1 uur 28, goede tijd! Over de fiets gebogen hijg ik mijn longen uit mijn lijf. Even wordt ik weer overmand door emoties. Ik kan nog niet praten. Ik wordt duizelig, ik fluister tegen mijn zus dat ik bijna flauw val. Ademhaling controleren. Na enkele minuten gaat het weer wat beter en ga ik tegen het gebouw zitten.

1 uur 28, dat is 20 minuten sneller dan de 1 uur 48 van Henk, hij zou trots op me zijn.

 

Bruno Bobbink

foto(1) IMG_9412

 

 

Geplaatst in Persoonlijke gebeurtenissen | Reageren uitgeschakeld

In memoriam

HenkHieronder kunt u, berichten, gedachtes, herinneringen, verhalen aan Henk of over Henk achter laten. We zullen deze verhalen koesteren zodat wij later en de toekomstige (klein) kinderen ook weten hoe bijzonder Henk was.

Wilt u dat het bericht niet online komt te staan, vermeld dit dan onder uw bericht.

Liefs Jantine, Lieselotte, Bruno, Juliette, George, Karlijn & Jorrit

Geplaatst in Persoonlijke gebeurtenissen | 7 Reacties

Henk, een aantal herinneringen aan jou…

Samen Toby uitlatenHenk, ik zeg Henk want wij noemden jou Henk. Papa vond je zo stom klinken en meestal noemden wij jou papa als we iets van jou moesten en dan wist jij al hoe laat het was.
Henk, als ik terugkijk op mijn leven met jou dan is één van mijn eerste herinneringen met jou, dat  we samen onze hond Toby ging uitlaten. Toby trok nogal aan de riem, waardoor de hond het kleine meisje uit ging laten, dus meestal liep ik vol trots naast jou terwijl jij de riem vast hield.

Henk, je hebt mij leren fietsen,  toen ik nog wat  kleiner was gingen wij ook wel eens wat verder fietsen zoals naar Bussloo met mama of Opa Bobbink. Ik ben ook twee keer met jou op fietsvakantie geweest. Eén keer met het hele gezin naar Didam en later nog een keer met alleen Juliette erbij. We zijn een klein stukje door Nederland gefietst en onderweg zijn we nog op bezoek gegaan bij Jantine in Lunteren.  Ik vond dit heerlijk, iets speciaals wat we konden delen met zijn drieën.
Wandelen in BelgiëHenk, jij wandelde ook graag, de laatste tijd veel met Jantine maar al die jaren dat wij nog thuis woonden ook met ons. Het liefst liep je in je vrijetijd ook de hele tijd op je wandelschoenen en ik kan mij nog vele vakanties herinneren dat we samen de bergen in Frankrijk beklommen.

Henk, jij nam ons nooit mee naar pretparken maar wel naar museums of kastelen in Frankrijk. Als gezin haalden wij ons plezier ook uit een dag winkelen of naar de Ikea met elkaar. Als kind wist ik dan ook als we in Arnhem gingen winkelen, dat als we maar hard genoeg zeurden je ons daarna altijd mee nam naar de MC Donalds, nog steeds eet ik daar het liefst en denk ik altijd terug aan de momenten dat we daar met ons gezin zaten.

Henk, je was ook een fanatieke kanoër. Helaas door je ongeluk van een paar jaar geleden kon je het een tijd minder goed en kwam het er nu niet meer van om op het water te gaan. In het verleden hebben wij samen met Bruno ook een hele tijd op kanoën gezeten. Elke zondagochtend ging je met ons en de anderen jongeren het water op. Jij leerde ons allemaal hoe we ons moesten redden als de kano om zou slaan en maakte tochtjes met ons over de IJssel. Jij hebt altijd van de IJssel en het water gehouden. Je hebt dan ook je hele leven altijd een vijver gehad, ook in Warnsveld. Hier was je altijd druk mee, ik vond het dan ook altijd heel leuk als ik mocht helpen met de vissen voeren.

Dagje uitHenk, samen deelden we ook de passie voor muziek. Ik luisterde toen ik klein was altijd naar de oude cassette bandjes van jou en cd’s zoals Beverly Craven. Toen ik wat ouder werd leerde ik ook andere muziek kennen die jij misschien niet altijd even goed kon waarderen. Toch is onze smaak nooit veel anders geweest en als we dan een nieuwe artiest hadden ontdekt of een mooi nummer, vond de ander dit vaak ook gelijk heel mooi. Ik kan mij nog herinneren dat toen ik Corinne Bailey Rae draaide op mijn kamer, jij riep vanaf je werkkamer, zet maar harder dan kan ik ook mee luisteren!
We hebben samen ook nog een hele tijd op djembe gezeten en jij had ook een didgeridoo waar je wel mee overweg kon.
Met het gezin op vakantie naar Frankrijk luisterde we ook altijd muziek, iedereen mocht om de beurten een cd uitkiezen, helaas voor Henk koos Bruno een periode lang vaak de cd van Eminem uit, maar meestal werd er wel muziek gedraaid die iedereen leuk vond. Zo zongen we met de cd van Willem Wever mee die Juliette had uitgekozen of met de cd van Anouk die ik had uitgekozen. Maar waar iedereen bij mee zong waren toch de cd’s van BLØF of Acda en de Munnik. Nog altijd krijg ik een vakantie gevoel als ik op de auto radio een nummer van Acda en de Munnik voorbij hoor komen.


Tijdens mijn diploma uitreikingHenk, jij was leraar aan de HAN. Het fijne van een vader die zelf op de Hogeschool lesgeeft is dat hij veel verstand heeft van verslagen. Daarom kan ik mij niet voorstellen dat ik mijn opleiding net zo goed had afgerond of überhaupt had afgerond als ik zijn steun niet had gehad. Uren lang, in verschillende jaren, ‘ik ben een zo’n lang studeerder’, hebben we samen achter jou bureau gezeten en zitten zwoegen op de juiste spelling, zinsbouw, literatuur en tekstinhoud. Door jou wist ik eindelijk hoe ik die stomme SMART doelen zelf moest schrijven. In Februari heb ik dan ook eindelijk mijn diploma gehaald van de SPH en ik vond het super fijn dat wij dit samen nog hebben kunnen delen en vieren.

Henk , tijdens mijn studie heb ik met, inmiddels mijn verloofde, George een huis gekocht. Het huis van Opa Bobbink, het huis waar jij bent opgegroeid. Elke keer als je bij mij op bezoek kwam was je zo trots. Elke keer vertelde je weer, wat hebben jullie toch een mooi huis!

Henk…… nee Papa…. waar ben je nou?

Lieselotte

Geplaatst in Persoonlijke gebeurtenissen | 1 reactie

Mijn lief

Op 2 augustus is mijn lief zo vanaf de top van de berg de hemel in gefietst.

ParadijsWij zijn verdrietig maar omringt door zoveel lieve mensen, warme armen en woorden van troost. Henk was zo gelukkig op zijn favoriete camping die hij als een paradijs beleefde. De Mont Ventoux, de berg die hij zo fantastisch vond om te befietsen dat hij het liefste al zijn vakanties in Bedoin doorbracht. Het is te vroeg, we willen hem niet missen, maar voor de fietser, de sporter, die Henk was, is dit de mooiste manier om te gaan. (Dit is mij ook wel duidelijk geworden in gesprekken met andere Ventoux fanaten). Henk was gelukkig en heeft zoveel uit het leven gehaald. Hij was alles en meer voor mij. In mijn beleving is hij nu op een andere mooie plek met mensen die ook veel van hem houden. In plaats van bij mij is hij nu voor een deel in mij en leeft hij voort in onze kinderen en in al onze gedachten.

Jantine

Geplaatst in Persoonlijke gebeurtenissen | 7 Reacties

Il est monté mais n’est pas descendu

“Il est monté mais n’est pas descendu”

Vertrokken vanuit een voor hem paradijselijke
omgeving is door een ongeval met zijn racefiets, op zijn
favoriete berg in Frankrijk, om het leven gekomen

Henk Bobbink

18 september 1957 Zutphen                                     2 augustus 2013 Mont Ventoux

Henk

Jantine van Welzenis
Lieselotte Bobbink en George van Limbeek
Bruno Bobbink en Karlijn van Essen
Juliette Bobbink en Jorrit Timmer

Henk Bobbink sr.
Henny Bobbink-Eichorn (in liefdevolle herinnering)

Ab Bobbink (in liefdevolle herinnering) en Joos Priem
Tiemen Bobbink en Chantal Pellegrino,
Bosco (in liefdevolle herinnering), Imare
Tole Bobbink en Ester van Dam, Iris
Lenne Priem

Emanuel van Welzenis en Jeanne Schmidt-Ordelman
D. van Welzenis-van Brummelen (in liefdevolle herinnering)

Koos van Welzenis (in liefdevolle herinnering)
Nathalie Ortalo en Ton de Groot
Kevin en Claire van Welzenis
Marjolein en Rob de Groot

Elisabeth en Jan Groot Jebbink-van Welzenis
Jochem, Steven en Emma Groot Jebbink

Hansje van Welzenis (in liefdevolle herinnering)

Bram en Carla van Welzenis-Krooshof
Linde en Jasmijn van Welzenis

De crematieplechtigheid is dinsdag 13 augustus
om 12.00 uur bij de Omarming, Voorsterallee 95,
7203 DN Zutphen.
Aansluitend kunt u de nabestaanden condoleren.

Geplaatst in Persoonlijke gebeurtenissen | 23 Reacties

Levenslessen

Met de auto maak ik nu jouw laatste klim; vorig jaar fietsten we hier nog samen. Jij had er die dag al een tocht opzitten en daardoor viel het je erg zwaar. Toen ik je halverwege de tocht vroeg (ik had het moment van het stellen van deze pijnlijke vraag zo lang mogelijk uitgesteld) of je even rust wilde nemen, zei je chagrijnig: “Er wordt niet afgestapt!”
“We kunnen ook terug gaan, het wordt al donker,” stelde ik voor.
“Nee, we zijn er al bijna,” zei je (we moesten nog 11 km).

Beklimming Keutenberg, Henk met zijn kop naar beneden afzien bij elke trap op de pedalen.

Beklimming Keutenberg, Henk met zijn kop naar beneden afzien bij elke trap op de pedalen.

Zo gingen we verder, jij met die zo herkenbare stijl van je, zo als ik je zo vaak had zien zwoegen op die roodzwarte Ridley fiets van je.
Al die keren dat ik met jou fietste heb ik je nooit zien afstappen op een klim. Ik herinner me nog die keer dat we samen een toertocht van 160 km door Limburg fietste. Na 100 km moesten we even rusten vanwege de hevige krampen in je kuiten. Ik herinner me nog hoe ik met verwondering keek hoe je boven kwam op de Keutenberg. Een op zich korte klim, maar door een hoge stijgingspercentage die in het midden de 17% raakt is die klim een echte killer voor je benen. Toch beet je door de pijn in je kuiten heen en ging je stampend op de pedalen staan. In de voor mij zo herkenbare houding, met je kop naar beneden, steunend en kreunend, de pijn zichtbaar in de diepe groeven die het leven hebben achtergelaten in je gezicht. (zie foto)

Nu een jaar later ben ik weer op deze plek, de top de van Mont Ventoux. Ik ben blij dat ik met jou hier heb mogen fietsen, het afzien en het geluk delen van het behalen van de top van deze mythische berg. We dalen af naar de plek waar jij als een dichter je einde vond.
Er heerst totale stilte, af en toe wordt de stilte doorbroken door het geluid van een passerende auto, het gezoem van de banden van een dalende wielrenner en zo nu en dan het gesteun van omhoog klimmende fietsers die dezelfde lijdensweg afleggen die wij het jaar ervoor nog samen hebben gereden. Ik dacht dat ik erg verdrietig zou zijn op deze plek, maar ik voelde me juist heel rustig. Dit is een mooie plek om heen te gaan. Ook al heeft deze berg nu je leven genomen, het jaar ervoor deelde we er nog één van de mooiste momenten van ons leven. Samen fietsen heeft ons dichter bij elkaar gebracht. Op de fiets kwamen de goede gesprekken. Als we met de ETP in een groep fietsen, dan fietsten we samen. Als ik achterop raakte was jij de eerste die op me wachtte, als jij lek reed was ik de eerste die omdraaide. Als mijn fiets kapot was, ging ik niet naar een fietsenwinkel, maar doken we samen jouw schuur in.

Henk en Bruno op de Top van de Mont Ventoux

Henk en Bruno op de Top van de Mont Ventoux

Op deze afdaling van de Mont Ventoux, die we nu met jouw camper afleggen, komt het besef dat ik nooit meer bij je uit de wind kan zitten. Of dat wanneer ik me omdraai op de fiets, jij niet meer in mijn wiel zit. Nooit meer. Dat ik nooit meer met jou deze berg kan fietsen, misschien moet ik deze berg wel nooit meer omhoog rijden, zodat de laatste keer die keer met jou was. Of ga ik nu voortaan ieder jaar omhoog om nog een stukje samenzijn met jou te kunnen voelen, al was het maar van de wind die altijd waait op de top van de Ventoux. Misschien moet ik wel elke keer omhoog fietsen wanneer ik een moeilijke vraag heb over het leven die ik normaal gesproken aan jou zou stellen. Zodat ik na de lijdensweg van 23km met het juiste antwoord boven kom. Vragen die naar boven komen wanneer ik hier naar beneden rij. Vragen waar jij het antwoord op had geweten – ook al had je soms niet het juiste antwoord, dan leidde je mij in de goede richting.

Je was een goede leider, een goede vader en een goede leraar. De belangrijkste les die je mij hebt geleerd is om nooit af te stappen. Als je ergens aan begint dan bijt je door en rij je het ritje uit. Niet opgeven of afstappen wanneer de berg je stijgingspercentages van boven de 12% geeft. De laatste les die je mij hebt geleerd is dat ik moet genieten van het leven. Het leven is kort, maak je dromen waar!

Bruno Bobbink

Geplaatst in Persoonlijke gebeurtenissen | 19 Reacties

Laat het denken maar aan ons over.

Net als in ieder zichzelf respecterende organisatie zijn er ook bij ons verschillende commissie waarin collega’s trachten het product of dienst te verbeteren en argumenten te verzamelen waarin en waardoor aangetoond wordt dat het product verbeterd wordt en dat uitvoering gegeven wordt aan het beleid om dit product te verbeteren. Dergelijke commissies kunnen niet anders dan aan hun informatie komen door deze informatie te vragen aan de collega’s die niet deelnemen aan deze commissie.
Aan één van deze commissies heb ik op hun verzoek tot informatie, met argumenten duidelijk gemaakt waarom mijn informatie niet de bevredigende inhoud kan hebben. De reactie per e-mail van één van de leden was:

‘Prima standpunt. Zo zien wij het ook wel. Echter is dit…….’(…) Maw: Laat het denken maar aan ons over ; – ).’

Nu weet ik niet precies wat ; – ) vertegenwoordigd omdat ik in de smiley’s niet zo ingeburgerd ben, maar ik denk dat het een afzwakking van de daarvoor staande zin moet betekenen, omdat deze wel erg paternalistisch is. Een beetje surfen op het internet bevestigd mijn vermoeden, het is een knipoog, wat het mogelijk nog erger maakt: ‘Ik ben wel paternalistisch, maar ik kom er wel mee weg; we zijn toch vriendjes?’

Mijn reactie was al net zo met en knipoog en deze wil ik wel met u delen omdat ik het wel een aardige onzin vind:

Beste….

Ik voel even iets van een behoefte om te reageren op jouw: Laat het denken maar aan ons over ; – ).

Mijn denken alloceren in jouw hoofd zal mij niet lukken. Alleen al omdat ik niet weet of ik de macht over mijn denken heb.
Macht over mijn denken verondersteld een commanderende ‘IK’ en een gehoorzamende ‘IK’ (Nietzsche).
Ik bemerk dat mijn denken onafhankelijk van mijn commanderende ‘IK’ acteert, dus waarschijnlijk ben niet ‘Ik’ het die denkt maar mijn ‘Zelf’. Volgens C.G. Jung is mijn ‘Zelf’, mijn IK (bewuste deel) in combinatie met mijn onbewuste deel. Het denken zal dus wel in mijn onbewuste deel plaatsvinden en helaas gebeurt dat onbewust en kan ik jouw verzoek tot allocatie van mijn denken niet inwilligen.

Laat het denken maar aan ons over, is derhalve een ‘onzin’ (Wittgenstein).
Volgens Wittgenstein is een onzin onder te verdelen in drie soorten: overbodige, onuitsprekelijke en onvermijdelijke. Onvermijdelijk is deze onzin niet omdat ik dan veronderstel dat jij niet in staat bent anders dan onvermijdelijk onzin te verkondigen. Onuitsprekelijke, verondersteld (mijn interpretatie) een soort walging en dat komt niet bij mij op als ik aan jou zin denk.
Blijft over, overbodige onzin.

In het kader van mijn betoog dat jouw vraag om mijn denken te alloceren in jouw hoofd een onzin is kom ik dus tot de conclusie dat jouw onzin overbodig is alleen al uit oogpunt van mijn argument dat denken onwillekeurig is. Mijn vraag is dan ook om dergelijke onzin niet meer te gebruiken.
‘Wovon man nicht sprechen kann, darüber muß man schweigen’ (Wittgenstein).

Voor de geïnteresseerde lezer hieronder enkele bronverwijzingen:
Nietzsche, F., (1999), Voorbij goed en kwaad. De Arbeiderspers, Amsterdam/Antwerpen, 6e druk 2011. ISBN 9029536918. Hier gebruikt p. 24-25, §16.
Jung, C.G., (2001b), Ik en zelf. Lemniscaat, Rotterdam, 9e druk 2003. ISBN 9060695070.
Wittgenstein, L., (1976), Filosofische onderzoekingen. (vertaling: Bakx, H.W.,). Boom, Meppel, 1976. ISBN 9060092082. Hier gebruikt p. 11.
Wittgenstein, L., (2010), Tractatus logico-philosophicus. Vertaald en van een nawoord voorzien door W.F. Hermans. Athenaeum-Polak & van Gennep, Amsterdam, 9e druk 2010. ISBN 9789025360894. Hier gebruikt p. 152, §7.

 

 

Geplaatst in Persoonlijke gebeurtenissen | Reageren uitgeschakeld

Marktwerking bij de tandarts

Er is iets vreemd aan de hand in Nederland. Alles moet onderhevig zijn aan marktwerking. Het kan niet anders dan dat dit gestimuleerd wordt door een liberale overheid. Nu ben ik geen voorstander van marktwerking zonder meer en al helemaal niet daar waar het een nutsvoorziening betref zoals, openbaarvervoer, energieleveranties, telecommunicatie enz. De praktijk leert ons dat dit tot nu toe niet heeft geleid tot echt lagere prijzen. Dat kan ook niet als het aantal partijen dat zich op de markt bevind erg klein is zoals bij openbaar-vervoer of de telecommunicatie.
Dat marktwerking niet werk blijkt ook doordat er veel regels ontwikkeld zijn om de marktwerking te reguleren. Blijkbaar mag het niet zo zijn dat de sterkste wint. Op zich vind ik dat vreemd. Liberalen zijn voor een terugtredende overheid en voor marktwerking. Maar daar waar de markt werkt moet de overheid regels ontwikkelen om dit succes te voorkomen. Het zou anders leiden tot een monopolie en dat mag blijkbaar niet. Blijkbaar dus geen vrije markt maar een gereguleerde markt. Mij hoor je niet klagen, maar begrijpen doe ik die liberalen niet. Is het nu wel of geen marktwerking?

Marktwerking moet leiden tot lagere prijzen. Dus ook in de gezondheidszorg moet er marktwerking komen. Ik beschouw gezondheidszorg als een basis voorwaarde voor een goed werkende sociale maatschappij en derhalve als een nutsvoorziening. Ik ben dus niet voor marktwerking. Maar goed, marktwerking in de gezondheidszorg dus. Marktwerking leidt alleen tot lagere prijzen als er concurrentie is, ofwel voldoende aanbieders van een product. Nu lijkt mij dat in de gezondheidszorg niet aanwezig maar blijkbaar zie ik dat niet goed. Wel zie ik commerciële behandelcentra ontstaan die zich specialiseren in één of twee typen behandelingen waardoor ze efficiënter, dus goedkoper kunnen werken. Volgens mij betekend dit dat de reguliere ziekenhuizen daarmee alleen maar de overige handelingen kunnen verrichten en dus inefficiënter en dus duurder worden.
Ook realiseer ik mij dat dit geen wetenschappelijk betoog is, maar slechts een gedachten sprong, maar denken doe ik het wel en ik vermoed dat ik niet de enige ben die dit denkt.

Nu heeft minister Schippers van VWS (Volksgezondheid, Welzijn en Sport) bedacht dat de tandarts tarieven vanaf 1 januari 2012 vrij gelaten worden. Dit om de marktwerking te stimuleren. Ik was al geen voorstander van dit kabinet, maar wat minister Schippers nu bedacht heeft, was opnieuw een verbazing voor mij. De tandartstarieven vrij om de marktwerking te verbeteren. Ik als klant van een tandarts heb de keuze naar een andere tandarts te gaan als ik de mijne te duur vind. Helaas heb ik geen keuze. Ik ben een gevangene van mijn tandarts. Alle andere tandartsen in mijn omgeving nemen helemaal geen nieuwe klanten meer aan. Helemaal geen marktwerking. De markt zit potdicht. Ik moet elke prijs die mijn tandarts vraagt maar accepteren.
Maar het kan nog erger. Om het systeem te vereenvoudigen worden de 700 tariefcodes teruggebracht tot 140. Dit zijn eenvoudige codes waarin een pakket aan activiteiten gecombineerd is. Zo zit standaard bij ieder gaatje dat gevuld wordt een verdoving inbegrepen. Of je nu wel of geen verdoving krijgt, je betaald er wel voor. Betalen voor niet verrichte handelingen. Volgens mij is het declareren van niet verrichte handelingen fraude, maar als het door de overheid geïnitieerd wordt zal dit wel niet zo zijn. Vrije tandartstarieven en betalen voor niet verrichte handelingen. Ik vermoed dat de tandarts vanaf 1 januari voor veel mensen onbetaalbaar wordt. De algemene gezondheid van velen zal er door geschaad worden. Ik dacht dat Geert Wilders opkwam voor Henk en Ingrid, maar hij zal wel erg druk zijn geweest met het bedenken van oneliners toen dit besproken werd in de kamer. VWS…? Laat welzijn er maar uit, het wordt zo wel erg leugenachtig, en misschien is volksgezondheid ook niet zo op z’n plaats. Het volk kan gezondheidszorg niet meer betalen.

Geplaatst in Maatschappij en Economie | Reageren uitgeschakeld

Wegens familieomstandigheden gesloten

‘Wegens Familieomstandigheden gesloten’. Als ik dat lees op een raam van een winkel dan denk ik als eerste aan een sterfgeval in de familie. Als het iets vrolijks is dan kun je dat toch gewoon bekend maken.

‘Wegens het huwelijk van onze dochter zijn wij vandaag gesloten’.

‘Wegens ons 50 jarige jubileum zijn wij vandaag gesloten’.

‘We hebben de winkel overhaast verlaten wegens de geboorte van onze eerste kleindochter. Zoek in de winkel maar een leuk jurkje voor oud en nieuw. De kassa is open, rekent u zelf even af?’

Kijk dat zou ik mooi vinden: vertrouwen! Vertrouwen dat de lezer van dit bericht het op de juiste waarde weet te schatten. Vertrouwen.

Het vertrouwen in het leven heeft deze maand een deuk opgelopen. Vreemd natuurlijk dat dit pas gebeurt als je broer overlijdt. Er zijn de laatste jaren genoeg jonge mensen in mijn omgeving dood gegaan, maar het vertrouwen was ik nooit kwijt. Nu lukt dat even niet meer. Beangstigend vind ik dat: mijn vertrouwen kwijt.
Het liefst plak ik een sticker op mijn voorhoofd. ‘Wegens familieomstandigheden gesloten’. Ik doe het niet. Te theatraal. Maar het geeft wel mijn gevoel weer: mijn hoofd doet het even niet, wegens familieomstandigheden gesloten.

Vandaag 31 december, we gaan een nieuw jaar in. Nieuwe verwachtingen en fijn terugkijken op wat achter ons ligt. Terugkijken vind ik dit jaar niet zo leuk. Al die terugblikken op de televisie mijd ik liever, en verwachtingen voor het komend jaar heb ik niet prominent. Oud en nieuw vieren, vuurwerk afschieten. Twaalf uur naar buiten, blij en vrolijk. Dag lieve buren, een gelukkig nieuw jaar.
Ik denk dat ik dit jaar voor twaalf uur in bed lig. Samen met mijn vrouw onder de veilige dekens. Lichten uit, deur op slot. Wegens familieomstandigheden gesloten. Als het twaalf uur is en het vuurwerk op z’n hevigst, omarm ik mijn geliefde, kus haar vurig en wens haar een gelukkig nieuw jaar.

 

Geplaatst in Persoonlijke gebeurtenissen | Reageren uitgeschakeld

Balans, mayakalender en Borssele

‘ Ieder nadeel heb z’n voordeel’ zij Cruijff al eens. Of hij daarmee een filosoof is of een belangrijk orakel durf ik te betwijfelen. Cruijff is, met mijn excuus naar z’n aanhangers, niet zo origineel. In Nederland kennen we het gezegde, ‘de keerzijde van de medaille’, en ook het begrip Yin Yang zijn twee tegengestelde maar complementaire waarden waarmee het universum zich vertoont.
Helaas heb ik nu twee keer mee mogen maken dat ik een zeer naaste heb verloren. Veel mensen maken mee dat wanneer een dierbaar familielid komt te sterven, de overige familieleden in een gezamenlijk rouwverwerking, en in afhandeling van de eerst te regelen zaken, dichtere bij elkaar komen te staan. Een niet opgezocht voordeel van deze zeer nadelige gebeurtenis. Het lijkt alsof het universum, of zoals je wilt de natuur, zorgt voor balans.

In deze tijden van economische neergang en naar ons idee toenemend natuurgeweld zijn soms toch ook positieve kanten te ontdekken. Er zijn mensen die hierbij wijzen naar  de Mayakalender die op 21 december 2012 een nieuwe cyclus van 5125 jaar of 26000 jaar ingaat, afhankelijk van welke kalender gevolgd wordt. Volgens hen zal de wereld veranderen en daarvan zijn al langzaam de voortekenen zichtbaar. De materialistische wereld zal veranderen in een humane wereld. Geld wordt niet langer gezien als dé waarde. Waarde creatie zit in menselijke ontwikkeling.
Ik laat dit verder rusten omdat de invloed van de Mayakalender waarschijnlijk te abstract is voor velen van ons, maar een mooie hoopvolle gedacht vind ik het wel. Dus geen Mayakalender hier om de verandering weer te geven. Borssele 2 dan maar, lekker concreet.

We hebben ons de afgelopen jaren behoorlijk afhankelijk gemaakt van elektriciteit. En deze afhankelijkheid zal alleen maar groter worden als we kijken naar onze pogingen de atmosfeer minder te belasten met CO2. Verbazingwekkend is dan ook dat we, om elektriciteit op te wekken, teruggrijpen op kolen- en gascentrales. Maar er is een alternatief. We gaan naar kernenergie. In Borssele hebben ze ontdekt dat er nog wel een plekje is voor een tweede centrale: Borssele 2. Hoera, alleen maar voordeel en ook de huidige overheid steunt nieuwe ontwikkelingen op dit gebied. Geen CO2 uitstoot en niet langer afhankelijk van fossiele brandstoffen.
Wat mij hierin verbaast is dat de enige waarde die lijkt te tellen de waarde van geld is. Er wordt inderdaad op de plek van de kerncentrale geen CO2 de lucht in geblazen. En inderdaad zijn we minder afhankelijk van fossiele brandstoffen, maar ook Uranium is een delfstof en ook voor Thorium moet de aardkorst worden open gehakt. Deze brandstof is dus ook niet onuitputtelijk. Maar wat doen we met het afval? Hoe kunnen we nu afval ergens langdurig opbergen en dit probleem aan de komende generaties overlaten? De vervuiler betaald dus helemaal niet. Dat doen onze kinderen.

Duurzaamheid is hot. Recyclen is geen modewoord maar dagelijks gebruik. Past daar kernenergie eigenlijk wel in? Waarom steunt de overheid het Cradle tot Cradle (C2C) concept niet meer? Dit concept waarbij het niet gaat om Recyclen maar Upcycling. De gebruikte grondstof zodanig terugwinnen dat deze na gebruik beter is dan het voordien was. Zie bijvoorbeeld de VPRO documentaireserie tegenlicht. Hiervan is natuurlijk helemaal geen sprake als we het afval zodanig opbergen dat het alleen maar uit het zicht is verdwenen, en tijdelijk geen direct merkbare schade aanricht.
Gelukkig de ontwikkeling van Borssele 2 lijkt van de baan. Maar niet omdat we ons meer gaan richten op de ontwikkeling van duurzame energie. Dat is in het geheel geen argument. Het gaat er om dat er geen investeerder is te vinden op dit moment van economisch teruggang en tegenvallers door de Tsunami in Japan. In dit geval heeft dit nadeel dus een voordeel. Verontrustend is wel dat alleen geld als waarde telt in deze beslissing.

Geplaatst in Maatschappij en Economie | Reageren uitgeschakeld