Vandaag is mijn moeder jarig

23 december, 2011

Vandaag is mijn moeder jarig. Bij de balie vraag ik een sleutel om de afdeling op te kunnen. Daar krijg ik een bosje bloemen van de instelling. Eigenlijk hadden ze deze aan mijn vader mee willen geven, maar het was ze even ontgaan.
Mijn vader bezoekt mijn moeder iedere dag. In de zomer ’s ochtends dan is het nog niet zo warm, in de winter ’s middags, vaak is het dan net iets minder koud.  Mijn vader gaat als het even kan met mijn moeder naar buiten. Dan duwt hij de rolstoel voor zich uit.  Kromgebogen met rechte armen duwt hij de rolstoel. Eigenlijk is het te zwaar voor hem. Mijn moeder is ruim honderd kilo en zit onderuitgezakt in deze grote inrichtingsstoel op te kleine wielen. Als je hem ziet lopen met die rolstoel dan zou je hem het liefst aanbieden naar huis te brengen, maar dat laat je wel uit je hoofd als je hem kent. Hij gaat met mijn moeder wandelen omdat praten met mijn moeder geen pretje voor hem is. Iedere drie minuten het zelfde verhaal. En zijn verhaal kan hij niet meer bij haar kwijt. Nee dan liever de rolstoel vooruit geduwd. Getrouwd voor goede en slechte tijden en loyaal tot in de dood. Soms zegt ze: ‘ breng me maar  snel naar huis, mijn man komt me zo bezoeken’, en dan duwt mijn vader haar onverstoord vooruit. ‘ Jammer’  zegt mijn vader vaak, ‘moeilijk dat ik niets meer met haar kan bespreken’.

Vandaag gaat mijn vader niet met mijn moeder naar buiten. Vandaag is ze jarig  en kom ik op bezoek. Ik loop naar haar afdeling en naar haar slaapkamer. Daar is mijn vader al een beetje aan het rommelen. Als mijn moeder mijn vrouw ziet dan kijkt ze vrolijk zoals ze iedere onbekende vrolijk begroet. Als ze mij ziet dan zegt ze: ‘ daar is mijn kleine jongetje’. Ze weet meestal niet hoe ik heet, maar wel dat ik de jongste van haar twee kinderen ben. Mijn vrouw besteed aandacht aan mijn moeder en dat doet haar zichtbaar goed. Mijn vader heeft meestal een vaste routine waarin de wensen van mijn moeder vaak verstorend werken: ‘ Ach ja, ik doe het zo’.  We gaan naar beneden, naar het restaurant. Even koffie drinken met wat gebak, het is feest mijn moeder is jarig. Helaas kunnen we niet in het restaurant terecht. Op 23, 24 en 25 december wordt er een kerstdiner gegeven voor de bewoners en hun familie en dan is het restaurant voor het gewone bezoek gesloten. Naast de balie (die van die bloemen en de sleutel) staat een kar met koffie en thee en gesneden cake. De bewoners en hun gasten mogen vandaag gratis koffie pakken.

We praten wat, voornamelijk met mijn vader. Mijn moeder weet te vertellen dat er mensen zijn die geen bezoek willen. Moeder verteld verhalen waarvan zij denkt dat ze gebeurt zijn. ‘Ik vindt dat maar raar’, zegt mijn moeder, ‘ mijn twee jongens komen regelmatig langs’. Mijn vader vindt dit zichtbaar lastig nu mijn broer, zijn zoon, nog maar zo kort geleden is overleden. Mijn vrouw probeert mijn moeder nog te activeren met wat vragen: ‘weet je wat voor een dag het is?’ Nee dat weet mijn moeder niet. ‘ Het is 23 december’, een grote verwonderende blijk, wat nu 23 december? ‘Wat is er altijd op 23 december?’ En verschijnt er een stralende lach. ‘Op 23 december ben ik jarig’. En dan verteld mijn moeder weer een verhaal waarvan ze denkt dat het met haar gebeurt is. Steeds weer het zelfde verhaal. Regelmatig hoor je mijn moeder één keer hard snurken. Dan is ze weer even in slaap gevallen. Mijn vrouw gaat even naar de wc. ‘Is dat nu jouw vrouw?’ vraagt mijn moeder. ’Ja mam, dat is mijn vrouw.’ ‘O…’ .

Na een uurtje brengt mijn vader haar weer naar boven, wij gaan weer naar huis. Morgen gaat mijn vader weer met haar naar buiten. En als het regent loopt hij een uurtje met haar door de gang. ….. Tot de dood ons scheidt.

Dit bericht is geplaatst in Persoonlijke gebeurtenissen. Bookmark de permalink.