Balans, mayakalender en Borssele

‘ Ieder nadeel heb z’n voordeel’ zij Cruijff al eens. Of hij daarmee een filosoof is of een belangrijk orakel durf ik te betwijfelen. Cruijff is, met mijn excuus naar z’n aanhangers, niet zo origineel. In Nederland kennen we het gezegde, ‘de keerzijde van de medaille’, en ook het begrip Yin Yang zijn twee tegengestelde maar complementaire waarden waarmee het universum zich vertoont.
Helaas heb ik nu twee keer mee mogen maken dat ik een zeer naaste heb verloren. Veel mensen maken mee dat wanneer een dierbaar familielid komt te sterven, de overige familieleden in een gezamenlijk rouwverwerking, en in afhandeling van de eerst te regelen zaken, dichtere bij elkaar komen te staan. Een niet opgezocht voordeel van deze zeer nadelige gebeurtenis. Het lijkt alsof het universum, of zoals je wilt de natuur, zorgt voor balans.

In deze tijden van economische neergang en naar ons idee toenemend natuurgeweld zijn soms toch ook positieve kanten te ontdekken. Er zijn mensen die hierbij wijzen naar  de Mayakalender die op 21 december 2012 een nieuwe cyclus van 5125 jaar of 26000 jaar ingaat, afhankelijk van welke kalender gevolgd wordt. Volgens hen zal de wereld veranderen en daarvan zijn al langzaam de voortekenen zichtbaar. De materialistische wereld zal veranderen in een humane wereld. Geld wordt niet langer gezien als dé waarde. Waarde creatie zit in menselijke ontwikkeling.
Ik laat dit verder rusten omdat de invloed van de Mayakalender waarschijnlijk te abstract is voor velen van ons, maar een mooie hoopvolle gedacht vind ik het wel. Dus geen Mayakalender hier om de verandering weer te geven. Borssele 2 dan maar, lekker concreet.

We hebben ons de afgelopen jaren behoorlijk afhankelijk gemaakt van elektriciteit. En deze afhankelijkheid zal alleen maar groter worden als we kijken naar onze pogingen de atmosfeer minder te belasten met CO2. Verbazingwekkend is dan ook dat we, om elektriciteit op te wekken, teruggrijpen op kolen- en gascentrales. Maar er is een alternatief. We gaan naar kernenergie. In Borssele hebben ze ontdekt dat er nog wel een plekje is voor een tweede centrale: Borssele 2. Hoera, alleen maar voordeel en ook de huidige overheid steunt nieuwe ontwikkelingen op dit gebied. Geen CO2 uitstoot en niet langer afhankelijk van fossiele brandstoffen.
Wat mij hierin verbaast is dat de enige waarde die lijkt te tellen de waarde van geld is. Er wordt inderdaad op de plek van de kerncentrale geen CO2 de lucht in geblazen. En inderdaad zijn we minder afhankelijk van fossiele brandstoffen, maar ook Uranium is een delfstof en ook voor Thorium moet de aardkorst worden open gehakt. Deze brandstof is dus ook niet onuitputtelijk. Maar wat doen we met het afval? Hoe kunnen we nu afval ergens langdurig opbergen en dit probleem aan de komende generaties overlaten? De vervuiler betaald dus helemaal niet. Dat doen onze kinderen.

Duurzaamheid is hot. Recyclen is geen modewoord maar dagelijks gebruik. Past daar kernenergie eigenlijk wel in? Waarom steunt de overheid het Cradle tot Cradle (C2C) concept niet meer? Dit concept waarbij het niet gaat om Recyclen maar Upcycling. De gebruikte grondstof zodanig terugwinnen dat deze na gebruik beter is dan het voordien was. Zie bijvoorbeeld de VPRO documentaireserie tegenlicht. Hiervan is natuurlijk helemaal geen sprake als we het afval zodanig opbergen dat het alleen maar uit het zicht is verdwenen, en tijdelijk geen direct merkbare schade aanricht.
Gelukkig de ontwikkeling van Borssele 2 lijkt van de baan. Maar niet omdat we ons meer gaan richten op de ontwikkeling van duurzame energie. Dat is in het geheel geen argument. Het gaat er om dat er geen investeerder is te vinden op dit moment van economisch teruggang en tegenvallers door de Tsunami in Japan. In dit geval heeft dit nadeel dus een voordeel. Verontrustend is wel dat alleen geld als waarde telt in deze beslissing.

Dit bericht is geplaatst in Maatschappij en Economie. Bookmark de permalink.