Wegens familieomstandigheden gesloten

‘Wegens Familieomstandigheden gesloten’. Als ik dat lees op een raam van een winkel dan denk ik als eerste aan een sterfgeval in de familie. Als het iets vrolijks is dan kun je dat toch gewoon bekend maken.

‘Wegens het huwelijk van onze dochter zijn wij vandaag gesloten’.

‘Wegens ons 50 jarige jubileum zijn wij vandaag gesloten’.

‘We hebben de winkel overhaast verlaten wegens de geboorte van onze eerste kleindochter. Zoek in de winkel maar een leuk jurkje voor oud en nieuw. De kassa is open, rekent u zelf even af?’

Kijk dat zou ik mooi vinden: vertrouwen! Vertrouwen dat de lezer van dit bericht het op de juiste waarde weet te schatten. Vertrouwen.

Het vertrouwen in het leven heeft deze maand een deuk opgelopen. Vreemd natuurlijk dat dit pas gebeurt als je broer overlijdt. Er zijn de laatste jaren genoeg jonge mensen in mijn omgeving dood gegaan, maar het vertrouwen was ik nooit kwijt. Nu lukt dat even niet meer. Beangstigend vind ik dat: mijn vertrouwen kwijt.
Het liefst plak ik een sticker op mijn voorhoofd. ‘Wegens familieomstandigheden gesloten’. Ik doe het niet. Te theatraal. Maar het geeft wel mijn gevoel weer: mijn hoofd doet het even niet, wegens familieomstandigheden gesloten.

Vandaag 31 december, we gaan een nieuw jaar in. Nieuwe verwachtingen en fijn terugkijken op wat achter ons ligt. Terugkijken vind ik dit jaar niet zo leuk. Al die terugblikken op de televisie mijd ik liever, en verwachtingen voor het komend jaar heb ik niet prominent. Oud en nieuw vieren, vuurwerk afschieten. Twaalf uur naar buiten, blij en vrolijk. Dag lieve buren, een gelukkig nieuw jaar.
Ik denk dat ik dit jaar voor twaalf uur in bed lig. Samen met mijn vrouw onder de veilige dekens. Lichten uit, deur op slot. Wegens familieomstandigheden gesloten. Als het twaalf uur is en het vuurwerk op z’n hevigst, omarm ik mijn geliefde, kus haar vurig en wens haar een gelukkig nieuw jaar.

 

Dit bericht is geplaatst in Persoonlijke gebeurtenissen. Bookmark de permalink.