Levenslessen

Met de auto maak ik nu jouw laatste klim; vorig jaar fietsten we hier nog samen. Jij had er die dag al een tocht opzitten en daardoor viel het je erg zwaar. Toen ik je halverwege de tocht vroeg (ik had het moment van het stellen van deze pijnlijke vraag zo lang mogelijk uitgesteld) of je even rust wilde nemen, zei je chagrijnig: “Er wordt niet afgestapt!”
“We kunnen ook terug gaan, het wordt al donker,” stelde ik voor.
“Nee, we zijn er al bijna,” zei je (we moesten nog 11 km).

Beklimming Keutenberg, Henk met zijn kop naar beneden afzien bij elke trap op de pedalen.

Beklimming Keutenberg, Henk met zijn kop naar beneden afzien bij elke trap op de pedalen.

Zo gingen we verder, jij met die zo herkenbare stijl van je, zo als ik je zo vaak had zien zwoegen op die roodzwarte Ridley fiets van je.
Al die keren dat ik met jou fietste heb ik je nooit zien afstappen op een klim. Ik herinner me nog die keer dat we samen een toertocht van 160 km door Limburg fietste. Na 100 km moesten we even rusten vanwege de hevige krampen in je kuiten. Ik herinner me nog hoe ik met verwondering keek hoe je boven kwam op de Keutenberg. Een op zich korte klim, maar door een hoge stijgingspercentage die in het midden de 17% raakt is die klim een echte killer voor je benen. Toch beet je door de pijn in je kuiten heen en ging je stampend op de pedalen staan. In de voor mij zo herkenbare houding, met je kop naar beneden, steunend en kreunend, de pijn zichtbaar in de diepe groeven die het leven hebben achtergelaten in je gezicht. (zie foto)

Nu een jaar later ben ik weer op deze plek, de top de van Mont Ventoux. Ik ben blij dat ik met jou hier heb mogen fietsen, het afzien en het geluk delen van het behalen van de top van deze mythische berg. We dalen af naar de plek waar jij als een dichter je einde vond.
Er heerst totale stilte, af en toe wordt de stilte doorbroken door het geluid van een passerende auto, het gezoem van de banden van een dalende wielrenner en zo nu en dan het gesteun van omhoog klimmende fietsers die dezelfde lijdensweg afleggen die wij het jaar ervoor nog samen hebben gereden. Ik dacht dat ik erg verdrietig zou zijn op deze plek, maar ik voelde me juist heel rustig. Dit is een mooie plek om heen te gaan. Ook al heeft deze berg nu je leven genomen, het jaar ervoor deelde we er nog één van de mooiste momenten van ons leven. Samen fietsen heeft ons dichter bij elkaar gebracht. Op de fiets kwamen de goede gesprekken. Als we met de ETP in een groep fietsen, dan fietsten we samen. Als ik achterop raakte was jij de eerste die op me wachtte, als jij lek reed was ik de eerste die omdraaide. Als mijn fiets kapot was, ging ik niet naar een fietsenwinkel, maar doken we samen jouw schuur in.

Henk en Bruno op de Top van de Mont Ventoux

Henk en Bruno op de Top van de Mont Ventoux

Op deze afdaling van de Mont Ventoux, die we nu met jouw camper afleggen, komt het besef dat ik nooit meer bij je uit de wind kan zitten. Of dat wanneer ik me omdraai op de fiets, jij niet meer in mijn wiel zit. Nooit meer. Dat ik nooit meer met jou deze berg kan fietsen, misschien moet ik deze berg wel nooit meer omhoog rijden, zodat de laatste keer die keer met jou was. Of ga ik nu voortaan ieder jaar omhoog om nog een stukje samenzijn met jou te kunnen voelen, al was het maar van de wind die altijd waait op de top van de Ventoux. Misschien moet ik wel elke keer omhoog fietsen wanneer ik een moeilijke vraag heb over het leven die ik normaal gesproken aan jou zou stellen. Zodat ik na de lijdensweg van 23km met het juiste antwoord boven kom. Vragen die naar boven komen wanneer ik hier naar beneden rij. Vragen waar jij het antwoord op had geweten – ook al had je soms niet het juiste antwoord, dan leidde je mij in de goede richting.

Je was een goede leider, een goede vader en een goede leraar. De belangrijkste les die je mij hebt geleerd is om nooit af te stappen. Als je ergens aan begint dan bijt je door en rij je het ritje uit. Niet opgeven of afstappen wanneer de berg je stijgingspercentages van boven de 12% geeft. De laatste les die je mij hebt geleerd is dat ik moet genieten van het leven. Het leven is kort, maak je dromen waar!

Bruno Bobbink

Dit bericht is geplaatst in Persoonlijke gebeurtenissen. Bookmark de permalink.

19 Reacties op Levenslessen

  1. Een onbekende schreef:

    Een mooier eerbetoon kan een vader zich niet wensen.
    Heel veel sterkte.

  2. Kim Peters schreef:

    Mooi verwoord, les voor iedereen.

    Gecondoleerd en heel veel sterkte!

    Kim Peters
    ETP

  3. Marleen schreef:

    Dit is met recht je vader in ere houden, respect!
    Heel, heel veel sterkte gewenst,
    Peter en Marleen Zuidgeest-Kip, Rick & Lex

  4. Dick Nijhof schreef:

    Hallo Bruno en familie, gecondoleerd met het verlies. Vol aandacht lees ik de verhalen en sprokkel alle info bij elkaar.

    Heel veel sterkte.

    Dick Nijhof, oud-collega NSR.

  5. g Kerkdijk schreef:

    Bruno en Familie gecondoleerd met het verlies van een groot sportman we wensen jullie heel veel sterkte toe in deze moeilijke tijd

    Ge Kerkdijk

    Toer leider C groep E.T.P

  6. Melina schreef:

    Geen woorden voor.. Kippenvel!
    Sterkte!

  7. Manonbonefaas schreef:

    Wat mooi geschreven, Henk zou trots op je zijn.

    Veel sterkte, nu maar ook in de komende tijd.

    Manon Bonefaas (oud-collega HAN)

  8. Irma Pieper schreef:

    Beste Bruno en familie,

    Vaak sprak ik Henk bij de Albert Hein in Warnsveld
    Telkens deed hij verslag van jouw leven Bruno. En oh zo trots.
    Terecht! Ik wens jullie heel veel sterkte samen.
    Irma Pieper

  9. Han Kip schreef:

    Bruno en familie
    Kende je vader uit de tijd van toen wij bij de IJsselmeeuwen zwommen.
    Het was een gezellige en lollige vent.
    Ik wens jullie heel veel sterkte samen.

    Han Kip

  10. Stan Hompe schreef:

    Het moet verschrikkelijk zijn als je tijdens het beoefenen van jouw sport plotseling het leven moet laten. Je kunt geen afscheid nemen van jouw geliefden en veel vragen blijven voor de nabestaanden onbeantwoord. Slechts de goede herinneringen blijven bewaard al het andere verdwijnt in de vergetelheid.
    Namens de Toerclub ETP Zutphen wensen wij allen veel sterkte om dit verlies te dragen.
    Stan Hompe ( voorzitter Toerclub ETP Zutphen )

  11. annie schreef:

    leven vol overgave
    omringd
    door dierbare mensen
    en dan , dat ene moment
    net op die plek
    die geliefde berg
    zo kwetsbaar
    ben je daar
    levenslessen
    laat je achter
    daar
    op die berg
    is het nu stil

  12. Pascal schreef:

    Een verhaal uit het hart!
    Gecondoleerd en sterkte gewenst aan familie en vriend.

  13. Marion schreef:

    Wat heb je deze trieste gebeurtenis mooi omschreven. Wat heb jij mooie dingen met je vader beleefd! Hij is hartstikke trots op jou, ik weet het zeker!
    Heel veel sterkte voor allen die hem zo lief waren.

  14. Aart Keijer schreef:

    Op zeer indrukwekkende wijze de herinnering aan je vader verwoord……..diep respect hiervoor !!

    Heel veel sterkte toegewenst.

  15. Jan en Lucie IJzermans schreef:

    Heel veel sterkte. Prachtig eerbetoon aan je vader.

  16. Rodny Haveman schreef:

    Mooie tekst…..
    gecondoleerd.
    heel veel sterkte.

  17. angela schreef:

    triest, beide broers in korte tijd ,veel sterkte gewenst voor een ieder.

  18. Mark schreef:

    Mooier, wranger en indringender is het niet te verwoorden. Iedereen had je gegund om jaar in jaar uit samen met hem die berg op te fietsen tot zijn benen er te stram voor zouden zijn. Het heeft niet zo mogen zjjn. Veel sterkte.

  19. Eric Kloppers schreef:

    Bruno, indrukwekkende tekst; ik ken Henk als innemende ouder vanuit het decanaat en herken in hem door je tekst de energieke vader die de cols met zijn zoon per racefiets bedwong…Zelf de afgelopen 2 zomers met mijn zoon Ceder en neef Thijs ook vele toppen in de Alpen bereikt, het sluipende gevaar van elke afdaling beseft , de eenheid bovenop gevoeld op het terras met het intens tevreden vader-zoon gevoel ; ja, je tekst raakt me mede daardoor diep. Ik wens jullie veel sterkte want het verlies van zo’n fijne vader zal groot zijn!

Reacties zijn gesloten.