Mijn lief

Op 2 augustus is mijn lief zo vanaf de top van de berg de hemel in gefietst.

ParadijsWij zijn verdrietig maar omringt door zoveel lieve mensen, warme armen en woorden van troost. Henk was zo gelukkig op zijn favoriete camping die hij als een paradijs beleefde. De Mont Ventoux, de berg die hij zo fantastisch vond om te befietsen dat hij het liefste al zijn vakanties in Bedoin doorbracht. Het is te vroeg, we willen hem niet missen, maar voor de fietser, de sporter, die Henk was, is dit de mooiste manier om te gaan. (Dit is mij ook wel duidelijk geworden in gesprekken met andere Ventoux fanaten). Henk was gelukkig en heeft zoveel uit het leven gehaald. Hij was alles en meer voor mij. In mijn beleving is hij nu op een andere mooie plek met mensen die ook veel van hem houden. In plaats van bij mij is hij nu voor een deel in mij en leeft hij voort in onze kinderen en in al onze gedachten.

Jantine

Dit bericht is geplaatst in Persoonlijke gebeurtenissen. Bookmark de permalink.

7 Reacties op Mijn lief

  1. Aart Keijer schreef:

    Kippenvelmoment na het lezen…….wat de Mont Ventoux betreft herken ik mezelf ook in Henk.
    Hoewel het voor familie en vrienden ontzettend moeilijk is om op deze wijze met de dood geconfronteerd te worden kan ik als Ventouxfanaat jouw verhaal alleen maar bevestigen…..

    Heel veel sterkte toegewenst !!

  2. Vandaag las ik het overlijdensbericht in de Volkskrant en moest even slikken na het lezen van het mooie eerbetoon aan Henk. In de vroege ochtend van vrijdag 2 augustus fietste ik samen met mijn zoon vanaf Bedoin naar de top van de Ventoux. Met de fietsen in de auto reden wij weer naar beneden. Eind van de dag hoorden wij de ambulancesirenes op de berg. Ik begrijp nu welk noodlottig ongeluk zich op de flanken van de Ventoux heeft plaatsgevonden. En dan besef je ineens weer dat het leven in een split second kan veranderen en zelfs eindigen. Maar als ik zelf mijn plaats van overlijden zou mogen uitkiezen dan is dat op de Ventoux. Elk jaar weer lokt de berg weer om er overheen te fietsen. Meer dan vijftig keer heb ik de berg gefietst. De beklimming telt alleen als je tussentijds geen voet aan de grond hebt gezet. Meer dan eens ben ik van de weg gewaaid, afgedaald in de regen en vastgelopen in de sneeuw. Ook ben ik een keer van achteren aangereden door een motor. De weg werd door de politie afgezet en de motorrijder zwaargewond afgevoerd naar het ziekenhuis. Steeds weer ben ik door het oog van de naald gekropen. En toch zoeken wij elk jaar de Ventoux weer op. Voor mij en veel fietsers met mij is de Ventoux het paradijs op aarde. Niemand kan ons onze passie ontnemen. Het is heel tragisch dat het noodlot nu heeft toegeslagen. Ik wens de familie en bekenden van Henk heel veel sterkte toe.

  3. Koos schreef:

    Met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen hebben mijn zoon (26) en ik (57) het schokkende bericht gelezen van het overlijden van Henk. Een maand geleden fietsten we nog van alle kanten de mythische Berg op. Wat is er mooier om als vader en zoon gearmd op de top te staan. Dat een herinnering zo onherroepelijk kan zijn. We wensen jullie heel veel sterkte.

  4. Politiestudenten 2008-2010 schreef:

    Henk Bobbink
    Een docent die we niet snel vergeten…. met een soort passie die je zelden tegenkomt…. wars van stereotypieën, kritisch, denker, rap van tong en vooral een fijne vent!
    Herinneringen ophalen over het spoor deed je net zo makkelijk als uitleggen waarom SMART niet altijd SMART is… Voor ons een raadsel, maar jij wist het te correleren.
    Rust met goede herinneringen Henk, sterkte voor je gezin, familie en vrienden.
    Namens je politiestudenten 2008-2010,
    Michel Theeboom

  5. Jolande Op 't Land schreef:

    Lieve, lieve Jantine,

    Afgelopen zaterdag las ik met tranen in de ogen de overlijdensadvertentie van Henk in de krant. Wat verschrikkelijk!! Wat een gemis voor jou en je gezin, voor iedereen. Ik wil jullie heel veel sterkte en liefde toe wensen de komende tijd. Dat je maar steun mag hebben van de mensen om je heen.
    Jolande Op ‘t Land

  6. Youssef El Abbas schreef:

    Beste Jantine, Bruno, Lieselotte en Juliette,

    Ik ben erg ontroerd door de vele mooie verhalen over Henk. Allen zo herkenbaar, dat ik het moeilijk kan bevatten dat Henk er niet meer is. Ik ga Henk missen, maar zijn wijze (levens) lessen zullen mij altijd bijblijven. Nuchter, spontaan en altijd in voor een praatje. Maar ook zijn onavolgbare theorieen over bedrijfskunde. Hij begon standaard elke les als volgt: Jasje over de stoeleuning, mouwen van zijn overhemd opstropen, stiften tevoorschijn halen en binnen 3 minuten had hij een whiteboard volgekregen met pijlen, diagrammen, modellen en kreten en heel de klas zat op het puntje van zijn stoel. Prachtig!

    Henk, laat ze daar boven eens goed weten wat bedrijfskunde is!

    We gaan je missen!

    Youssef El Abbas

Reacties zijn gesloten.